K


Kabinet Kok, Kalshoven, Kam, Kamp, Kok, Koole (Terug)


 

Kabinet Kok 1994-1998


Een logicus zou denken dat het voldoende zou zijn om aan te tonen
dat de meest vertrouwde instellingen en personen onvoldoende te vertrouwen zijn, ....



Frank Kalshoven


Gevreesd economisch commentator van de Volkskrant.
Maar: heeft van mijn analyse gehoord, en van mijn protest tegen de breidel, en doet er niets mee.
Deinsde er niet voor terug om Duisenberg beneden de maat te vinden, om
Bomhoff terecht te wijzen dat hij het niveau van de discussie omlaag haalde,
schreef menig pareltje ter verheldering van waar economen zich mee bezig houden, ...etcetera.

Ik refereer aan Kalshoven in 1994 t.a.v. basisuitkering, in 1994 t.a.v. SvHG, in 1997 t.a.v. de EMU.

Niet al Franks stukjes waren dergelijke pareltjes. Er was best ruimte voor een bespreking van de
voors en tegens van verschillende visies t.a.v. het minimumloon.
Daarbij past ook de melding dat een ex-medewerker van het CPB ... etcetera.

Sterker nog: toen hij nog bij Elsevier zat, adviseerde hij de hoofdredacteur een brief van me niet te plaatsen.
(Zie de briefwisseling.)
In februari 1998 schreef Frank dat het minimumloon niet relevant was, terwijl het de crux is.
Zie hier mijn protest bij de ombudsman van de Volkskrant n.a.v. deze kwestie. Deze wint advies in bij Kalshoven,
waarbij aldus de kat op het spek gebonden wordt.
Aldus, de journalist heeft zijn mening, en onthoudt zijn lezers het belangrijkste nieuws.

In 1998 in mijn bespreking van de tragiek van Jan Pen en mijn melding omtrent Frank Kalshoven.
1999 met een brief aan Andre' Ko:bben
Zie hier Kalshoven met misvattingen over belastingen (2000).
2005-01-17 Brief aan de hoofdredacties
2005-03-12 Frank Kalshoven en de REA
2011-07-30 N.a.v. Frank Kalshoven en de Begrotingsautoriteit




Flip de Kam


Rond 1995: Het was prettig eens met hem te kunnen spreken, anderen "hebben geen tijd".
Toch, heeft van mijn analyse gehoord, en van mijn protest tegen de breidel, en deed en doet er niets mee.

De Kam toont wetenschappelijk wangedrag als redacteur van het Tijdschrift voor Overheids-Financiën (TvOF) in november 2014.


Henk Kamp

Gangbaar degelijk geacht. Toch, zie mijn brief aan hem, november 2012 (ook op Joop.nl)


Wim Kok

Een belangrijk voorbeeld is dat Wim Kok bij de parlementaire enquête naar de uitvoering van de WAO erkende dat mensen die eigenlijk slechts werkloos waren toch voor een WAO uitkering werden geaccepteerd, en dat dit ook gebeurde met zijn medeweten als vakbondsvoorzitter.
 

Hij verdedigde zich met de stelling: "Maar dit was niet illegaal."
 

En ... deze verdediging werd door het parlement en door spraakmakend Nederland geaccepteerd.
 

Dit was een legalistisch leugentje om bestwil, en door de machtspositie van Kok vraagt men niet door. En Kok, zijn pappenheimers kennend, heeft er geen moeite mee dit legalistisch leugentje te gebruiken.
 

We zien hier aldus een bestuurder voor wie het in de eerste plaats gemakkelijk was om mensen naar een permanente uitkeringssituatie door te geleiden, en die vervolgens om evenzeer gemakkelijke politieke redenen vluchtte in een abrupt harde ingreep die geen oog had voor het ontstaan van het probleem en de gevolgen van de maatregelen voor de betrokkenen.
 

Niet alleen heeft Kok de interne organisatie van zijn partij laten verloederen - want in chaos is eenoog koning - maar hetzelfde recept wordt toegepast op de rijksoverheid, met de breidel van de wetenschap en het doof zijn voor het protest daartegen.


Ruud Koole

Zie ook de bijeenkomst n.a.v. het overlijden van Jos de Beus, maart 2013

=========

Gezonden aan forum@volkskrant.nl, 23 december 2004
Ten behoeve van de brievenrubriek
"PvdA: Koole en critici"

Geachte redactie,

PvdA-voorzitter Ruud Koole vraagt zijn critici ("de waterlanders, de Trompen, de De Beusen, de Van Dammen en de Kalma's") om nu eens praktische en vruchtbare voorstellen te ontwikkelen in plaats van algemene visies te geven die de PvdA toch al heeft omarmd (Forum 23 dec). Zulke voorstellen kunnen worden gevonden op mijn website http://thomascool.eu en in mijn boek met Hans Hulst, "De ontketende kiezer" (2003). Ik ben een econometrist in de traditie van Jan Tinbergen en het is mijn gewoonte om bij een algemeen voorstel ook aan een praktische implementatie te denken. Ik moet daarbij opmerken dat "waterlander" Paul de Beer als medewerker van de WBS mij vanaf 1990 met incorrecte argumentatie van deelname aan de sociaal-economische werkgroep van de WBS uitsloot, en dat ik met pijn in het hart de PvdA mede daarom in 1991 heb verlaten. Jos van Kemenade heeft als WBS curator niets gedaan en ik voel me dan als een fotorolletje behandeld. Op het (deels terechte) jubileum onlangs voor Bart Tromp beloofde deze nog eens naar een recente brief van me te kijken wanneer hij er tijd voor had. Ik ontmoette daar ook Job Cohen, kon hem een exemplaar van "De ontketende kiezer" schenken, en hij beloofde er als curator van de WBS nog eens naar te kijken (de incorrect afwijzende brief van Paul de Beer staat in het boek). Kort daarop werd Theo van Gogh vermoord, ik vrees dat Cohen het nu druk met andere zaken heeft. Toch blijft het van belang dat de PvdA openheid in eigen kring aanbrengt, willen praktische en vruchtbare voorstellen werkelijk een kans maken. Ik doe een beroep op Ruud Koole om daarvoor te zorgen en niet te doen alsof er niets aan de hand is.

Thomas Colignatus / Thomas Cool
Oud-lid PvdA, oud-kandidaat voorzitter PvdA,
huidig voorzitter Sociaal Liberaal Forum
http://thomascool.eu


 This is a Net Conscience Page, version 1998-02-10, by Thomas Cool.