Jonge Turken

Thomas Colignatus 
9 Januari, 2012
 

Jonge mensen doe ik het advies te proberen het wiel niet opnieuw uit te vinden. Het onderwijs is een mengeling van successen en fouten uit het verleden, waarbij die fouten zijn voorgesteld als de vermeende "successen" van dwaalgangers. In veel schoolboekjes zal de euro bijv. nog als een succes verkocht worden. Voor jongeren is het lastig om goed onderscheid tussen zulke echte successen en echte fouten te maken. Wanneer je iets ontdekt dan lijkt al snel alsof je het zelf hebt uitgevonden, terwijl het in werkelijkheid allang was uitgevonden door anderen, die echter met ellebogenwerk buiten de schoolboekjes zijn gehouden. Het advies is derhalve niet alleen extra kritisch te zijn, maar ook te kijken naar de processen die ertoe leiden dat foute resultaten toch als "succes" worden gezien en in stand gehouden. Meestal is er sprake van gebrek aan democratie en transparantie. Vaak gaat het ook om de wisseling der generaties, waarbij oude knarren zich laten opvolgen door aanstormend talent - waarbij dat talent vooral bestaat uit het likken van de hielen van die oude knarren. De belangrijke bijdrage van jongeren is dan het ontmaskeren van zulke processen. Met het zelfreinigend vermogen van een sterke democratie kunnen niet alleen fouten uit het verleden hersteld worden maar kan ook transparantie aangebracht worden waardoor nieuwe fouten worden voorkomen. 

Ooit hebben Turken zoveel indruk gemaakt dat aanstormende talenten in wetenschap en politiek worden aangeduid met "Jonge Turken". Wie zijn anno 2012 de Jonge Turken die de gevestigde orde bestormen en die in ons land de toon van het debat kunnen vestigen ? Ik zou het niet weten. Van nature ben ik al sceptisch ten aanzien van al wat beweegt of doet alsof het stilstaat. Er zijn nogal veel jongeren van wie je nu nog weinig hoort. Het is ook maar de vraag of Nederland überhaupt nog wel relevant is in het nieuwe Europa. Ik teken dus voor zalige onwetendheid. Bij een paar schrifturen dacht ik echter wel: "Daar heb je een "Jonge Turk"". Met aanhalingstekens dus. De bijbehorende gedachte is: "Als die nu iets kritischer was dan zou het een echte Jonge Turk kunnen worden." Van een Jonge Turk verwacht je dat die het kromzwaard echt weet te hanteren. Machtig worstelen om scherp tot de kern van de zaak doordringen: ah, dan gaat het ergens over en dwing je respect af. Een beetje slap doen alsof je "kritisch" bent kan iedereen wel.

Laten we van enkele "Jonge Turken" bekijken hoe nat zij nog achter de oren zijn.

(1) Rens van Tilburg neemt Nout Wellink de maat. Terwijl heel Nederland kan zien dat Nout in zijn nakie staat gaat Rens het nog eens uitdrukkelijk opschrijven. In 2006 zou het nog nieuws zijn geweest maar toen schreef Rens over het milieu maar met ook daar geen creatieve gedachte en zonder vermelding van Roefie Hueting. In 2011 schrijft hij doodleuk over de crisis "De economen weten het echt niet meer". Hoezo, Rens, ben ik geen econometrist ?

(2) Econometrist David Hollanders laat zich kritisch uit over de pensioenwereld. In 2009 sprak hij over het legaal graaien bijvoorbeeld bij ABP / APG / Alpinvest (zie met name de laatste alineas). Er is inderdaad veel mis in pensioenenland, zie bijv. ook Van Nunen 2009 en de kritiek van Kees Cools en Anton van Nunen op DNB (met Joanne Kellermann) (NRC 7 januari 2012, Opinie p10, geen weblink). Professor natuurkunde Kees de Lange was voorzitter van Pensioenbelangen maar snapte weinig van pensioenen, en kon door zijn vermeende kennis daarvan in de Eerste Kamer plaatsnemen in het kielzog van Jan Nagel en 50Plus. Het is wat curieus om deze natuurkundige het te zien opnemen tegen Ed Nijpels of zelfs Joanne Kellermann. Brengt David Hollanders nu helderheid of laat hij zich meeslepen door Kees de Lange naar het rijk van de waanzin ?

Mijn probleem met David Hollanders is tweeledig. Ten eerste schreef hij in 2004 een warrig stuk in De Groene ook over het Centraal Planbureau (CPB) waarbij men mijn respons niet publiceerde maar ook hijzelf niet reageerde. Het lijkt me zinvol dat hij dat alsnog doet. Ten tweede schrijft hij anno 2011 een "kritisch" artikel over econometrie. Het is heel erg gemakkelijk om zo’n artikel te schrijven. Je pakt bijvoorbeeld een leerboek econometrie en op iedere plek waar de auteur aangeeft wat de vooronderstellingen zijn plaats je het vraagteken wat er gebeurt als daar niet aan voldaan is. De uitdaging zit elders. Bijvoorbeeld in het volgende. Ik schreef in 2003 het publieksboek "De ontketende kiezer". Bijvoorbeeld is het erg belangrijk om de democratie in pensioenfondsen te regelen. Het boek adviseert tot een grondwettelijk Economisch Hof als opvolger voor het CPB. Bij een bespreking van dit boek ging de recensent mijn persoon belasteren, alsof ik mij niet aan de methologie hield en mijn vakgebied econometrie verzaakte. De recensent geeft zo ook verkeerde informatie aan potentiële lezers alsof mijn conclusies niet zouden kloppen. Ik heb bij de rector magnificus van de Universiteit van Tilburg protest ingediend maar men deed er niets mee. Ik heb Hollanders nu een email gezonden met het verzoek of hij nog eens naar deze twee kwesties wil kijken – maar heb er geen vertrouwen in dat hij dat zal doen.

(3) Thierry Baudet redigeerde een interessant boek "Conservatieve vooruitgang". Op zich beveel ik lezing daarvan aan. Wanneer je het in het Engels vertaalt krijg je echter "conservative progression" en dat duidt op stilstand. Nu vind ik paradoxaal of zelfs schizofreen taalgebruik niet per se onjuist, vooral niet bij politici of zelfs O.B. Bommel, maar eerder denk ik dat een bepaalde helderheid toch ook zo zijn voordelen heeft. In het Sociaal Liberaal Forum zeggen we bijvoorbeeld dat je op sommige punten beter conservatief kunt zijn en op sommige andere punten progressief (d.w.z. experimenten neemt), zonder alles op een hoop te gooien en iedereen in verwarring achter te laten. 

Interessant is dat Thierry Baudet en David Hollanders samen het artikel schreven "Burger draait weer op voor de banken" (VK 18 mei 2011). Weet Thierry dat David een beperkte blik heeft op de crisis en de rol daarbij van het CPB ? Thierry beoogt te promoveren over de nationale souvereiniteit maar weet hij hoe de Europese crisis en de kwestie van de nationale souvereiniteit samenhangen met de CPB-kwestie ? Bondig stellen Thierry en Rens: "één les hebben ze in Brussel wel geleerd: een monetaire unie is onmogelijk zonder politieke unie". Dat is absolute onzin. Als ieder land een Economisch Hof neemt is overdracht van souvereiniteit aan Europa niet nodig om de huidige economische crisis op te lossen.

(4) Dirk Bezemer lijkt kritische stukken te schrijven. Waar Nout Wellink stelt dat niemand de crisis kon zien aankomen laat Dirk nuchter zien dat de waarschuwingen niet van de lucht waren, zie hier en hier. Dat Nout Wellink zijn onwaarheid anno 2011 ook bij de parlementaire enquete volhield duidt op ofwel meineed ofwel een uitmuntende capaciteit tot bliksvernauwing (terwijl Dirk laat zien dat de waarschuwingen betrekking hadden op monetaire economie, het beroepsveld van DNB). Maar goed, ook Dirk zelf zet enkele oogkleppen op, zie hier en hier. In zijn "De Eurocrisis in Vijf Misverstanden" presenteert hij Gerrit Zalm als een criticus in 1992 terwijl Zalm juist als minister sinds 1994 aan het euro project heeft meegewerkt. 

Ik heb Rens, David, Thierry en Dirk bij wijze van persoonlijk initiatief attent gemaakt op de update van mijn advies tot een boycot van Nederland totdat de censuur van de wetenschap in dit kikkerland is opgeheven. Ik ben benieuwd of zij echte Jonge Turken blijken te zijn of gewoon de nieuwe lichting van toekomstige Ronald Plasterk-en. Conservatief gezien zijn mijn verwachtingen niet hoog gespannen maar het progressieve hart blijft altijd hopen. 

(5) Over Tim van Opijnen cs. heb ik geen verwachtingen meer. Ook bij "Beter Onderwijs Nederland" heb ik met deze recente blog geen Jonge Turken aangetroffen.

(6) Een belangrijk rapport over de werkgelegenheid in Griekenland is van het Levy Instituut. Ik ben ook erg te spreken over de analyse van Stavros Doxiadis. Zij zijn alweer wat ouder. Over Griekenland komt denkelijk betrouwbare informatie van Nick Malkoutzis, maar hem zou ik geen Jonge Turk willen noemen, als men begrijpt wat ik bedoel.

Thomas Colignatus heeft wel verwachtingen over 2012. Veel crisis en zelfs verkiezingen. Vandaag op 9 januari al de eerste bijeenkomst van Angela Merkel en Nicolas Sarkozy. Thomas wordt oud, hij was al vergeten dat hij vorige maand al over Misleide Jeugd schreef.