De Stichting Goed Rekenonderwijs (SGR) deugt ook al niet

Jan van de Craats blijft adviseur bij SGR maar hij pleegt inbreuk op de integriteit van wetenschap ?!

Protest tegen de mishandeling van het werk van Pierre van Hiele.

Thomas Colignatus, 23 september 2015

Inleiding

De voorzitter van de SGR schrijft me op 22 september 2015 dat men niet ingaat op mijn opmerkingen. Het lijkt me nuttig om deze opmerkingen hier te verzamelen zodat ook anderen kunnen nagaan waarop SGR niet ingaat.

Ik concludeer dat SGR sectarisch gedrag en een gebrek aan wetenschappelijke interesse en verantwoordelijkheid toont. Eventueel zou SGR kunnen stellen geen wetenschappelijke stichting te zijn, maar het gaat om het negeren van wetenschap. Wanneer men verandering in het onderwijs propageert op andere gronden van wat "goed" is in strijd met wetenschap dan zou dat ook astrologie of homeopathie kunnen zijn, en het maakt dan ook eigenlijk niet zoveel uit wat het is.

Hieronder komen ook andere instellingen of personen aan de orde. Voor het goede onderscheid kleur ik SGR rood, zodat niet-kleurenblinden kunnen zien wat er met SGR zelf mis is. Het blijkt wel een palet aan kleuren te worden, zodat je er bijna kleurenblind van wordt, dus ik weet niet of ik deze methode een andere keer zal gebruiken.

Van het Freudenthal Hoofd in de Wolken "Realistische Wiskunde" Instituut (FHWRWI) in Utrecht wisten we al dat het niet deugde, maar nu weten we het dus ook van opponent SGR.

Ik was al jaren ontgoocheld over SGR, maar de constatering van de inbreuk op de wetenschappelijke integriteit door Jan van de Craats kwam afgelopen maand, n.a.v. de mishandeling van Pierre van Hiele's werk door Ben Wilbrink en de weigering van Van de Craats om daar iets over te zeggen. Door die weigering toont Van de Craats niet alleen onvoldoende kennis en interesse in wetenschappelijk onderzoek naar het onderwijs in wiskunde, maar ook dat het hem worst is. Blijkbaar is het al jaren dor hout. Met zijn onwetenschappelijk amateuren is hij een stoorzender geweest die minister, parlement, onderwijs, journalisten, publiek en ook wetenschappers op het verkeerde been heeft gezet. Ik heb zelf al eerder voor de kortzichtigheid van Van de Craats gewaarschuwd, zie bijv. Een kind wil aardige maar geen gemene getallen (2012), maar zo'n feitelijke inbreuk op de integriteit van wetenschap is toch van een andere orde.

Met het falende "realistische rekenen" van het FHWRWI te Utrecht was het voor Van de Craats makkelijk scoren, met de schijn van gelijk hebben met eenduidige algorithmen, goed oefenen en netjes de tafels uit je hoofd leren. Eventueel kan hij stellen dat hij zich op het meest nijpende probleem concentreerde, maar het is sectarisch gedrag wanneer je zelf gaat bepalen wat het meest nijpende probleem is. Het gaat nu om wetenschap, en dan gelden voor Van de Craats dezelfde normen als waarop FHWRWI vanaf de oprichting al faalt. Een wetenschapper formuleert de diagnose, zodat minister, parlement, onderwijs, journalisten, publiek en anderen tenminste weten wat er aan de hand is, in plaats van de informatie te verdraaien naar je eigen analyse van wat nijpend zou zijn.

Afgelopen maand begon deze kwestie op het punt van de mishandeling van het werk van Pierre van Hiele. Bij het documenteren daarvan kom je ook andere dingen tegen. Er bestaat de volgende actuele kwestie waarop ik afgelopen maand geen helderheid heb kunnen krijgen. Ook SGR geeft mij geen antwoord op die vraag.

Volgend jaar in 2016 maken de leerlingen de basisschool af, die in 2010 zijn begonnen met de lesmethode "Reken Zeker". Zijn zij beter voorbereid op de middelbare school ? Hun resultaten zijn tussentijds al vergeleken met die van het "realistische rekenen", maar 2016 is natuurlijk een belangrijk meetpunt. Hoe zorgvuldig kan die vergelijking worden gedaan ? In een wetenschappelijk experiment met twee methoden kan het experiment worden stopgezet, wanneer duidelijk is dat de ene methode beter is dan de andere, zodat alle proefpersonen het beste middel kunnen krijgen. Hoe is dit geregeld t.a.v. "Reken Zeker" ? Of is hier sprake van houwtje-touwtje amateuren, met een survival of the fittest op commercieel terrein, waarbij uitgevers reclame kunnen maken dat wetenschappelijk niets valt te bewijzen, en waarin onderwijzers die "realistisch rekenen" gewend zijn voor het gemak maar voor die methode blijven kiezen ? Eventueel met minder zingen en aardrijkskunde, opdat de CITO doelen voor het rekenen tenminste gehaald worden ?

Bezwaren tegen de opstelling van SGR

  1. De Stichting Goed Rekenonderwijs (SGR) heeft geen statuten online. Op de website staat prominent een bewering, en we zullen maar aannemen dat dit het doel van de SGR is: "Stichting Goed Rekenonderwijs wil het rekenen van leerlingen verbeteren door de ontwikkeling en verspreiding van deugdelijk lesmateriaal."
    Op grond van die term "ontwikkeling" zou je verwachten dat SGR belangstelling heeft voor een boek als Een kind wil aardige en geen gemene getallen (2012) met diverse suggesties t.a.v. wat ontwikkeld kan worden. De werkelijkheid is anders.

  2. SGR is opgericht in 2008 en heeft een Comité van Aanbeveling uit denkelijk die periode, maar dit zou beter gedateerd kunnen worden, want je vraagt je af of betrokkenen nog wel weten waar SGR mee bezig is. Inmiddels zijn twee leden op die lijst toegetreden tot de Onderwijsraad, en dan zou je onpartijdigheid verlangen (HenriĆ«tte Maassen van den Brink en Greetje van der Werf).

  3. SGR heeft anno 2015 geen Wetenschappelijke Adviesraad. Dat Comité van Aanbeveling is in ieder geval niet zo'n raad.

  4. SGR is veel te vaag over de aard van het positief advies t.a.v. de lesmethode "Reken Zeker".
    (a) Deze nieuwe lesmethode is niet wetenschappelijk gevalideerd. Wellicht zou uitgever Noordhoff naar SGR verwijzen voor aanbeveling, maar dat zou geen wetenschappelijke verwijzing zijn. Vermoedelijk staat de wetenschappelijke inbedding van lesmethoden in Nederland nog in de kinderschoenen. De aanpak door SGR continueert die amateuristische benadering in plaats van dat een stap naar verantwoordheid wordt gemaakt. In wezen verschilt het natte-vinger-werk van SGR niet van hetzelfde soort natte-vinger-werk door de "realistische wiskunde" van Hans Freudenthal.
    (b) Is de verwijzing naar "goede resultaten" bij CITO nu reclame of wetenschappelijk bedoeld ? Betekent een goede CITO-score dat een kind het rekenen begrijpt ?

  5. Op de hoofdpagina stelt SGR: "Hun methode Reken zeker combineert het beste uit de twee werelden van traditioneel rekenen en realistisch rekenen." SGR specificeert niet wat dan zo goed is aan dat "realistisch rekenen". Zijn dit de onderdelen die Hans Freudenthal van Pierre van Hiele gestolen heeft (ook misvormd, maar dat doet aan het stelen niet af) ?

  6. Adviseur bij SGR is Jan van de Craats, emeritus hoogleraar wiskunde: maar deze is een abstract denkende wiskundige die zich met aanwijsbaar negatieve gevolgen is gaan bezighouden met de empirie van het onderwijs en het wetenschappelijk onderzoek naar onderwijs in wiskunde. Blijkbaar heeft SGR niet de deskundigheid om gekwalificeerde adviseurs aan te trekken. Men zit daar wat te amateuren om weerstand te bieden tegen de manipulaties van het FHWRWI, maar ziet dan niet dat je op die manier van de wal in de sloot komt.

  7. Lid van dat Comité van Aanbeveling is Ad Verbrugge van "Beter Onderwijs Nederland" (BON). Secretaris van SGR is Gerard Verhoef die ook is betrokken bij BON.
    Echter, Verbrugge met BON laat toe dat wiskundigen zoals Gerard Verhoef op hun weblogs bij BON gaan liegen en lasteren. Zie hier de lasterlijke pagina van Gerard Verhoef over xur en yur. En SGR zegt daar niets over. Sinds 2008 hebben mij geen excuses door Verhoef bereikt, of heeft hij aangegeven dat hij zich verder heeft verdiept in wat ik voorstel, zodat hij tenminste weet waarover hij lastert. Hoezo, "goed" onderwijs ?
    (Pierre van Hiele vond dat kinderen op de basisschool al coördinaten en vectoren konden krijgen. Dus zij zouden ook al xur en yur aankunnen. Dus SGR moet niet doen alsof het niet aansluit, ook al is het een toepassing van rekenen en niet puur een rekenalgoritme. Maar het gaat me hier om het dwarsverband van liegen en lasteren.) (Mijn website sinds 2009 is verplaatst van dataweb.nl naar thomascool.eu. Meer over xur en yur in Elegance with Substance.)

  8. In 2012 schreef ik over tellen en rekenen met tig oftewel het onderscheid tussen Algemeen Beschaafd Nederlands en Algemeen Beschaafd Rekenen. Een hoogleraar didactiek reageerde: "Wat een prachtig verjaarscadeau". Of zie ook de column bij BON. Dit lijkt me een belangrijke vernieuwing voor nader wetenschappelijk onderzoek. Een (on-officieel  ?) adviseur van SGR schrijft me op 25 april 2012:

"Het vervangen van tien door tig spreekt mij minder aan. Onmiskenbaar hebben de telwoorden een onlogisch aspect, dat ook lastig kan zijn voor moeilijke rekenaars. Maar ik ben toch niet voor uw voorstel. De  zegswijze "tig keer" vind ik ook al niet mooi en zal dat ook nooit in de mond nemen. De afschaffing zou een enorme cultuurschok veroorzaken. De onrust die veroorzaakt werd door het vervangen van zonnesteek door zonnensteek is daar niets bij. Het breed geaccepteerde triple code model van wiskundige en psycholoog Dehaene gaat ervan uit dat het begrip van getallen ontstaat door samenvloeien van cijfer, telwoord en hoeveelheid. Zo is het begrip van getallen van hen die ouder dan zeg vijf jaar zijn gevormd. Er zou een rekencrisis op de loer liggen als deze stap wordt genomen om de taal op die manier logischer te maken. Helaas bestaat er geen reset knop."

  1. Vervolg:
    (a) Deze adviseur verkiest zijn persoonlijke antipathie tegen "tig" in de huidige volksmond boven wetenschappelijk onderzoek naar de merites van de analyse.
    (b) De vergelijking met andere spelling kan bedoeld zijn om alleen de impact te schatten, maar het is onjuist om naar spellingsverandering te verwijzen, want het gaat om taalverrijking.
    (c) Zijn verwijzing naar Dehaene suggereert wetenschap maar hij past die wetenschap niet zorgvuldig toe. Tig is van betekenis voor tellen en rekenen boven 10, en de meeste kinderen van 4 gaan nog niet zover. In het tellen en rekenen op school kan dus systematisch met tig gewerkt worden, passend bij dat model van Dehaene. Het is onbegrijpelijk dat een deskundige dat niet ziet.
    (d) Hij legt zich neer bij de bestaande onlogica terwijl het juist zaak is kinderen goed rekenonderwijs te bieden. Ik doe slechts het voorstel tot nader onderzoek, en het is niet ondenkbaar dat een implementatie kan worden gevonden die soepel gaat.
    (e) Hij doet niet eens een poging om een alternatief woord voor tig te verzinnen. Bijv. kun je het Engelse ten overnemen. Dan krijg je vijf-ten-drie voor 53. Tig lijkt me dan toch beter. (Erken toch gewoon dat het een Ei van Columbus is, en een mooie combinatie van zorg voor kinderen met empirische wetenschap met gevoel voor taal en wiskunde.) (Met zo'n slogan als "er bestaat geen reset knop" kies je een verkeerd frame dat verder denken blokkeert.)
    (f) Klaarblijkelijk wordt mijn boek Een kind wil aardige en geen gemene getallen (2012 verzwegen op de website van SGR, wat het verzwijgen van onwelgevallige bronnen is.
    (g) Een herhaling van zetten: Blijkbaar heeft SGR niet de deskundigheid om gekwalificeerde adviseurs aan te trekken. (Wel Van de Craats en deze (on-officiële ?) adviseur, maar beslist niet zo'n andere onderzoeker van het onderwijs in wiskunde, die bescheiden aangeeft niet thuis te zijn in het onderwijs in rekenen in het primair onderwijs, maar die wel een idee wil noemen wanneer hij er goed over heeft nagedacht.)

  2. Inmiddels geeft 2015 ons het boekje Tellen en rekenen met tig, en een Engels boekje voor onderzoek aan het primair onderwijs A child wants nice and no mean numbers. Ik ben niet bevoegd voor het PO maar kan wel suggesties doen voor die betreffende onderzoekers.
    (a) SGR schrijft me er niet naar te willen kijken of men kan aanbevelen dat er wetenschappelijk onderzoek naar komt.
    (b) Inmiddels laat zich vaststellen dat (neuro-) psychologisch onderzoek a la Dehaene naar het getalbegrip bij kinderen niet valide is wanneer onvoldoende rekening wordt gehouden met de verstorende invloed van onlogische taal. Wanneer die adviseur van SGR had opgelet had hij dat eerder ook zelf kunnen melden. Hier is mijn advies om te komen tot een ISO standaard voor de wiskundige uitspraak van getallen. Het is bizar dat SGR claimt op te komen voor goed rekenonderwijs maar niet wil meewerken aan zo'n ISO standaard welke nodig is voor internationale vergelijkbaarheid van onderzoek naar het getalbegrip bij kinderen.

  3. Het boek Elegance with Substance (EWS) (2009, 2015) geeft een groot aantal krommigheden in de standaard formuleringen voor wiskunde. Abstract denkende wiskundigen zoals Jan van de Craats hebben onvoldoende zicht op de empirie van het onderwijs, en houden vast aan traditie, terwijl die traditie niet tot stand is gekomen op grond van didactische inzicht.
    In een email van 2008 t.a.v. een Nederlandstalige voorloper van EWS erkent Van de Craats zulke krommigheden wel, maar doet er verder niets mee. SGR omarmt deze adviseur i.p.v. hem te corrigeren.
    (a) Hier is een voorbeeld hoe SGR met Van de Craats kinderen kwelt met breuken.
    (b) Als abstract denkende wiskundige weet Van de Craats wel dat 1+1 = 2, maar dat logica ook empirische betekenis heeft, daar kan hij niet mee overweg. Voor een empirisch wetenschapper geldt: wanneer je krommigheden tegenkomt, dan doe je er iets aan: maar tot zo'n gedachte zijn tot abstractie opgeleide wiskundigen niet in staat. Die willlen gewoon niet erkennen dat hun geliefde wiskunde eigenlijk krom en onlogisch en martelen van kinderen is. Verhoef gaat nog netjes liegen en lasteren maar Van de Craats gaat stiekem doodzwijgen.

  4. Last but not least: SGR wil "deugdelijk" lesmateriaal, waarvoor je het werk van Van Hiele nodig hebt, maar gaat er niets aan doen dat het werk van Pierre van Hiele door zowel Freudenthal als FHWRWI als Ben Wilbrink met ondersteuning door Van de Craats gemaltraiteerd wordt. Zie onderstaande prent voor de schizofrene en antiwetenschappelijke positie van Van de Craats, en zie de toelichting met screenshots.

Orde in chaos