Over de doden niets dan goeds, is de gedachte toch. Ik ben ook geschokt door het plotselinge overlijden van Frans de Wit.

Afgezien daarvan, enigszins nuchter: Waar steeds meer getuigen overlijden - onderdirecteur Den Hartog is ook al overleden - daar krijgt een parlementaire enquete met steeds meer moeilijkheden te maken. Mensen, maak nu enige haast !

Tegelijk toch ook een kritische noot. De Wit heeft natuurlijk als personeelschef gefaald bij het meewerken aan intimidatie en machtsmisbruik. Henk Don geeft een wel erg roze beeld - en werkt verdere mythevorming in de hand alsof er op het CPB niets aan de hand is.
 

 


In deze notitie van Frans de Wit (april 1990) aan EZ, maakt hij de volgende fouten: (a) Hij stelt geen verslag op van het functioneringsgesprek, een verslag dat beide betrokken partijen voor ondertekening moeten krijgen voorgelegd - ik heb nimmer een verslag gezien, en zag dit memo ook pas ergens in oktober 1990. (b) Hij doet het voorkomen alsof ik werk zou hebben geweigerd, hetgeen niet het geval is. Het lijkt me dat juist bij zo'n zwaarwegende conclusie nog even de mening van de andere partij gevraagd wordt. (c) Uberhaupt geeft hij een verkeerde voorstelling van zaken en geeft hij mijn woorden verkeerd weer: hij kan blijkbaar niet inschatten wat het betekent wanneer men een wetenschappelijke houding beschrijft. (d) Hij gedraagt zich dus ook volledig als uitvoerder van de directie, en houdt geen rekening met belangen van de medewerker.

In het vervolg zal De Wit ook medewerking verlenen aan het machtsmisbruik, van het gebruik van een verkeerd artikel uit het ARAR alsof het nodig zou zijn mij te verplaatsen. 
 


 
 

We zien hier ook dat directeur Zalm reeds een besluit tot ontslag zou hebben genomen, terwijl ik nog niet eens weet van de beschuldiging van 'werkweigeren' ! (Zie meer over de gang van zaken in die periode.)